از ذهن تا دهن فقط یه نقطه فاصله هست

تا ذهنت را باز نکردی

دهنت را باز نکن …

اینگونــه زندگــی کنیـم :
سـاده امّا زیبــا
مصمـم امّا بی خیـال
متواضـع امّا سربلنـد
مهربـان امّا جـدی
سبـز امّا بی ریـا
عــاشق امّا عــاقل

عشق آدم را داغ می کند و دوست داشتن آدم را پخته می کند

هر داغی یک روز سرد می شود ولی هیچ پخته ای دیگر خام نمی شود …

بغض هایت را برای خودت نگه دار...!

 گاهی سبک نشوی راحت تری...

عشق یعنی مادر!

صبر یعنی زن!

مهر یعنی دختر!

نور یعنی خواهر!

هر چه هستی عشق یا صبر...

مهر یا نور

روزت مبارک...!

اگه یه وقتایی زندگی قشنگ نیست

یادت باشه خودت با دل مهربونت از همه چیز قشنگتری...!

افسانه ها را رها کن!

دوری و دوستی کدام است؟!!!

تو اگر نباشی دیگری جایت را پر میکند!

 به همین سادگی...

یک کاغذ سفید را هر چقدر سفید و تمیز باشد

 کسی قاب نمی گیرد...

 برای ماندگاری باید حرفی برای گفتن داشت...

چه بسیارند کسانی که همیشه حرف میزنند

بی آنکه چیزی بگویند....

 و چه کم اند کسانی که حرف نمیزنند

اما بسیار میگویند.

کسی که عشق رهایش میکند

(بودن)ی است که نمیداند چگونه باید باشد؟

 و چه دردی است بلا تکلیفی میان وجود و عدم...

گاهی آنکه سراغی از تو نمیگیرد

دلتنگترین برای دیدن توست.

 و از شکاف چشمانش به نبودنت خیره میشود...

 همیشه آنکه تو او را نمی بینی نامهربان نیست.

یا فاطمه...!

 ببخش ما را ...

 ما برای دین خدا سیلی که هیچ

 غصه هم نخورده ایم...!

نمیدانم چه رابطه است بین نبودنت با رنگها...

 دلتنگ تو  که میشوم همه چیز خاکستری میشود...!

دلگیر نشو از آدمها...

 نیش زدن طبیعتشان است.

 سالهاست به هوای بارانی میگویند: خراب...!

کاش دستانم آنقدر بزرگ بود که  میتوانستم

چرخ و فلک دنیا را به کام تو بچرخانم...

همیشه دور بودن معنای فراموش کردن نیست...

گاهی فرصتی است برای دلتنگ شدن!

گنجشک میخندید به اینکه من هر روز بی هیچ پولی برایش دانه میپاشم!

 من گریستم به اینکه حتی گنجشک هم محبت مرا به سادگی می پندارد...

با تو ام کهنه رفیق...

یاد ایام قشنگی که گذشت.

کنج قلبم گرم است...

در همه حال به یادت هستم.

آرزویم این است:

تن تو سالم و روحت شاداب...

دل یکدانه تو سبز و بهاری

روزگارت خوش باد...!

تمنا دارم از آسمان که اگر حتی قطره ای خوشبختی بارید

 بر روی گونه ی تو باشد... .

گویند هر سال آغاز یک قصه است...

قصه ی جدیدتان بی غصه باد!!

در دنیا هیچ بن بستی نیست...

 یا راهی‌ خواهم یافت، یا راهی‌ خواهم ساخت!

دوستی ها را از دل بپرسید...

        دلها شاهدانی رشوه ناپذیرند!

اورست آرزوهای منی

 تو نیاگارای رویای منی

یه نفر میتونه یه دنیا باشه

آخه تو تموم دنیای منی...!

دلم گرفته از آدمایی که میگن دوستت دارم ولی معنیشو نمیدونن..

از آدمایی که میخوان مال اونا باشی ولی خودشون مال تو نیستن...

از اونایی که زیر بارون برات میمیرن

ولی وقتی آفتاب میشه همه چیز از یادشون میره...

 یادمان باشد اگرکسی با شنیدن آهنگی شاد

های های گریه کرد

دیوانه نیست!

شاید خاطره ای دور را به یادش آورده باشد . . .

من درد تو را ز دست آسان ندهم

دل برنکنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم

کان درد به صد هزار درمان ندهم...

منشین با بدان که صحبت بد

گرچه پاکی تو را پلید کند!

آفتاب به این بزرگی را

پاره ای ابر ناپدید کند...

معلم میدانست فاصله ها چه به روزمان می آورند که به خط فاصله میگفت خط تیره...

هیچ دلی بی بهانه نمی تپد...

نمیدانم بهانه ها دلگیرند یا دلها بهانه گیرند؟!!!!!

چشمها را شستم...

 جور دیگر دیدم

باز هم سود نداشت!

 تو همان بودی که باید دوست داشت...

یادمان باشد...

 شاید شبی آنچنان آرام گرفتیم

 که دیدار صبح فردا ممکن نشد!

پس به امید فردا محبت هایمان را ذخیره نکنیم.

دلم گرفت...

 باز به بهانه ی همیشگی...

 اما بگذار دل بزرگ شود و بداند که هرچه خواست

 همیشه  نیست!

آرزو نمیکنم که بیایی...!

 آرزو میکنم که وقتی آمدی چشمانم شرمسار نگاهت نشود...

دور باش اما نزدیک...!

من از نزدیک بودن های دور میترسم...!

برای دل سپردن باید رفت...

گاه به قلب کسی و

 گاه از قلب کسی...

دوباره فال حافظ و دوباره توی فالمی

اگرچه درخیالتم ولی تو بی خیالمی...

به یادت خواهم بود  در سکوت...

مبادا در صدایم توقعی باشد که خاطرت را بیازارد...

  پروردگارابه من بیاموز ...

دوست بدارم کسانی راکه دوستم ندارند .

عشق بورزم به کسانی که عاشقم نیستند.

بگریم برای کسانی که هرگز غمم را نخوردند.

به من بیاموز لبخند بزنم به کسانی که هرگز تبسمی به صورتم ننواختند.

محبت کنم به کسانی که محبتی درحقم نکردند

ای که از کلک هنر نقش دل انگیز خدایی

حیف باشد مه من کان همه از مهر جدایی

گفته بودی جگرم خون نکنی باز کجایی

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

عهدنابستن از آن به ببندی و نپایی

بزرگ ترین خیانت ها این است که

به دوست خود که تو را راستگو میپندارد

دروغ بگویی...

حسین بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود...

 افسوس بجای افکارش

زخمهای تنش را نشانمان دادند و

بزرگترین دردش را بی آبی نامیده اند...

حسین جان...!

دیدم همه جا بر در و دیوار حریمت

جایی ننوشته ست گنهکار نیاید...

با همه چیز در آمیز و با هیچ چیز آمیخته نشو...

در انزوا پاک ماندن نه سخت است نه با ارزش...!

پاک ترین هوای دنیا همان هوایی است

 که دلت هوای دلی را میکند...

گفتم: چقدر احساس تنهایی می‌کنم 
گفتی: فانی قریب
.:: من که نزدیکم (بقره/۱۸۶) ::.

آرامش آنست که بدانی در هر گام

دستت در دست خداست...

 لحظه هایت آرام...

از پرچین امیدهایت چتری برایم بفرست...

 من اینجا...

      خیس دلتنگی هایت شده ام...!

زندگی قافیه ی باران است...

 گر زمستان بشوم

و درختان امیدم همه بی برگ شوند...

 دوستانم همه از جنس بهار

و به اندازه ی باران خدا زیبایند...

بردی از یادم                                         دادی بر بادم

                          با یادت شادم...

چه شد آن همه پیمان                         که از آن لب خندان

 بشنیدم و هرگز                                 خبری نشد از آن...

برای دردهایم نشانه میگذارم تا یادم بماند

کجا دست خدا را رها کردم...

میان همهمه ی برگهای خشک پاییزی...

فقط تو مانده ای که هنوز

         از بهار لبریزی...!

هر روز احساسم تازه تر میشود...

غرق تو میشوم بلکه دریا شوم...

بیزارم از این که تمام عمر از روی عادت عاشقت باشم...

خدایا...!

چه دعایی کنمت بهتر از این:

که خدا پنجره ی باز اتاقت باشد...

عشق محتاج نگاهت باشد..

عقل لبریز زبانت باشد

 و دلت وصل خدایت باشد...

آرزو میکنم به آرزوهایت برساند ...

تو را خدایی که برای خنداندن یک گل

آسمانی را میگریاند...

دلم را آهنی کردم مبادا با تو خو گیرد...

ندانستم توی ظالم دلی آهنربا داری...!

دیروز می مردند و فراموش می شدند..

آرام ...آرام...

 امروز چه زود از یاد  رفته ایم بی آنکه بمیریم...!

عشقت را نثار کسی کن که لایق عشق باشد ...

 نه تشنه ی آن...

 زیرا هر تشنه روزی سیراب میشود...!!!

اگر امشب هم از حوالی دلم گذشتی...

آهسته رد شو...!

غم را با هزار بدبختی خوابانده ام...!

آرام تر سکوت کن...!

صدای بی تفاوتی هایت آزارم میدهد...

خبرت هست که از خوبی خود بی خبری؟!

به خدا خوب تر ازخوب تر از خوب تری...

گاهی به آسمان نگاه کن!!

شاید کبوتری خسته به آشیانه ی دلت محتاج باشد... .

چه خوش خیال است...

فاصله را می گویم!

 به خیالش تو را از من دور کرده...

 نمی داند تو جایت امن است...

 اینجا...

 میان قلبم...

من و خداوند هر روز  صبح فراموش می کنیم...!

 او خطاهای مرا...

     و من لطف او را...!!

به اشتیاق تو ای آسمان پرنده شدم!

اگرچه وسعت تو عاقبت اسیرم کرد...!

تنها اوست که میداند

بهترین در زندگی تو چگونه معنا میشود...

من آن بهترین را برایت آرزو میکنم...

شادی هایم را به تو هدیه می کنم!

کم بودنش را ببخش...!

این تمام سهمم از دنیاست...

خسته ام فردا نگاهت را برایم پست کن /

 یک بغل حال و هوایت را برایم پست کن

گوشم از آواز غمگین سکوت شب پراست /

لطفا آن لحن صدایت را برایم پست کن

لبخند تورا چند صباحی است ندیدم

یک باره دگر خانه ات آباد بگو سییییییب...

نبود ی نبود م، تو هستی که هستم

                                         به تو تکیه مید م تو رو می پرستم